Polscy faceci w szpilkach

 

Nie jestem buntownikiem
Szpilki na nogach Macieja po raz pierwszy pojawiły się, kiedy miał osiem lat. Wspomina, że był jak każde dziecko ciekawy świata. Już wtedy poczuł coś fascynującego w wysokich obcasach.

- Interesowało mnie jakie to uczucie chodzić w takich butach, jednak kłóciło się to z moim pojęciem normalnego chłopaka. Dlatego nie chciałem pytać mamy, czy mogę poprzymierzać jej szpilki – opowiada. – Założyłem jej buty, ale potajemnie, bo w końcu przed sobą nie trzeba udawać prawdziwego mężczyzny. Wstydziłem się i bałem, że zaraz ktoś mnie zobaczy, ale oprócz tego czułem jakąś dziwną rzecz. Najwyraźniej podnieca mnie seksualnie zrywanie zakazanych owoców. Choć nigdy nie uważałem się za buntownika.

Maciej ma 24 lata, pochodzi z Koszalina. Prowadzi bloga, na którym zamieszcza swoje przemyślenia nie tylko odnośnie szpilek. Na kolejnym można między innymi znaleźć jego zdjęcia. W swoim rodzinnym mieście rozpoczął studia, jednak porzucił je i postanowił usamodzielnić się w Warszawie. W stolicy znalazł pracę, gdzie nikomu nie przeszkadzało to, jak się ubiera, czyli w szpilki. Mówi, że dla niego był to pewnego rodzaju fetysz (altocalciphilia – typ fetyszu związany z wysokimi obcasami – przyp. red.), choć – jak zaznacza – nie każdy facet chcący nosić wysokie obcasy jest albo był fetyszystą.

Pierwsze wyjście z mroku
Kilka lat po swoim "pierwszym razie w szpilkach" Maciej zaczął myśleć o spacerze na wysokich obcasach po ulicy.
- Z matematycznej definicji równości wynika, że skoro kobiety są równe mężczyznom, to i mężczyźni są równi kobietom. Teoretycznie więc nie ma żadnych przeciwwskazań, aby wyjść w szpilkach na ulicę. Jednak bałem się tego doświadczenia – opowiada.
Swój strach pokonał w czasach licealnych. Do wyjścia przygotowywał się długo. Zaczął opowiadać znajomym o swojej słabości do szpilek, czego potem żałował. Na straganie kupił swoje pierwsze damskie buty, największe sandały – obcas linijka 8 cm, rozmiar 40. Wcześniej nosił 45. Następnie wybrał miejsce, obrzeża miasta. Nie wiedział, że po chodnikach tak ciężko chodzi się na wysokich obcasach. Warunki nieporównywalne z tymi domowymi.
- Po założeniu sandałów szło się naprawdę wolno - opowiada. – Ale jaka to była frajda. Czułem się jak mężczyzna wyzwolony. Początkującym jednak radziłbym zacząć od niższych obcasów.
Od tamtego czasu zaczęły się regularne spacery w szpilkach. Lecz w końcu trzeba wyjść do ludzi. Sprawdzianem okazała się podróż autobusem. - Na przystanek przyjechał wtedy chyba największy autobus, jaki w życiu widziałem. Choć było tam tylko parę osób to wydawało mi się, że jest ich tak dużo – śmieje się Maciej. – O dziwo, nikt nie zareagował. Ja stałem w szpilkach, a dookoła obojętność. Myślałem, że stanę się jednym wielkim pośmiewiskiem. Wysnułem wtedy dwie hipotezy: mylono mnie z kobietą albo Polacy wcale nie są tacy źli.

Szpilki kontra szkoła i rodzina
Najgorsze wspomnienia Macieja wiążą się z klasą maturalną. Wtedy też odważył się pójść do szkoły w szpilkach. Wszedł do budynku i po chwili już siedział na dywaniku u dyrektorki i szkolnego pedagoga.
- Pytały czy to żart. Nie sądziłem, że dyrektorka  interesowała się takimi, jakby się wydawało, błahymi sprawami. U nas w liceum nie było ścisłych zasad co do ubioru. Chodziło tylko o to, żeby całość wyglądała dość zwyczajnie. Widocznie srebrne czółenka z cekinami założone w zimie nie były czymś do końca zwyczajnym – wspomina.
Dyrektorka kazała mu zmienić obuwie. Nie zgodził się, więc do szkoły wezwano rodziców.
- Dlaczego dziewczynom nie zakazuje się przychodzenia do szkoły w spodniach czy glanach, a ja nie mogłem założyć szpilek? Czułem się po prostu jak śmieć! Tylko dlatego, że mam penisa, a nie pochwę – denerwuje się Maciej.
Postanowił w ogóle nie chodzić do szkoły. W końcu jednak dyrekcja odpuściła sobie, więc mógł siedzieć w szpilkach na lekcjach. Jak mówi, o dziwo koleżanki i koledzy z klasy byli raczej po jego stronie, nie wiadomo natomiast, jakie były opinie nauczycieli.

Inność najczęściej odbierana jest negatywnie także przez członków rodziny. U Macieja również nie obeszło się bez konfliktów. Musiał ukrywać buty w krzakach przed powrotem do domu. Rodzice chodzili z nim do różnych psychoterapeutów. Spędził nawet tydzień w szpitalu psychiatrycznym na obserwacji.
- Uważałem wtedy, że to rodzice powinni udać się do specjalisty. Ja nie miałem żadnego problemu. Uczyłem się przeciętnie, zachowywałem jak należy. Ogólnie robiłem co trzeba – opowiada.

Prawdziwy mężczyzna? Nuda
Maciej w szpilkach najwięcej wędrował po ulicach stolicy. Reakcje warszawiaków na jego widok były najczęściej obojętne. Ale niektórzy się odwracali. Zdarzały się obelgi. Kilka miesięcy temu w Internecie ukazały się jego zdjęcia, na których został przedstawiony jako najładniejsza Polka. „Ktoś sobie ze mnie zakpił w słabym stylu, gdyż prawie od razu można rozpoznać, że to facet. Czyli raczej nie ma zaskoczenia. Rzekłbym: taki humor na siłę. Albo chamstwo.” - skomentował później na swoim blogu.

Kobietom, które bulwersują się, widząc go w szpilkach, odpowiada, że widocznie nie są za równouprawnieniem. Z kolei mężczyźni w adidasach, którzy pokazują go sobie palcami, według niego niesłusznie mają się za lepszych.
- To chyba ja mam powody, by uważać się za kogoś lepszego. Nie sposób im niczego pozazdrościć. Zachowują się zgodnie ze stereotypem mężczyzny, a ja wyszedłem trochę dalej, w niezbadane przez mężczyzn rejony – twierdzi Maciej. - Czy bycie takim prawdziwym facetem może być ciekawsze? Moim zdaniem raczej nudniejsze.

Maciej udziela się na wielu forach internetowych, gdzie ujawnia swoje zamiłowanie do szpilek. Na każdym z nich po chwili rozpoczyna się kłótnia. Na forum o wysokich obcasach użytkownik Kinia porównuje Macieja do Michaela Jacksona po nieudanej operacji plastycznej. Zaś Butterfly pisze: „Boże to jest żałosne. W spódnicach też chodzisz na co dzień np. do pracy??”. Na innym WarnGirl pisze, że podziwia Macieja i gratuluje mu odwagi.

Kontakty z kobietami
Maciej dzieli kobiety na trzy rodzaje. Takie, dla których bycie z facetem w szpilkach jest nie do pomyślenia, te, którym jest to obojętne oraz takie, którym się to podoba.
- Z mojego doświadczenia wynika, że nietrudno znaleźć sobie dziewczynę, będąc facetem w szpilkach. Może dlatego, że kobiety odbierają takiego mężczyznę jako delikatniejszego, wrażliwszego i innego od reszty. Jeśli facet rezygnuje ze szpilek, bo kobieta mu każe, to myślę, że jest pantoflarzem.

Zazwyczaj odbierany jest jako transwestyta lub chłopczyca. Tymczasem on odczuwa w sobie kobiecość i nie wstydzi się tego. Na swoim blogu pisze o maskulinizmie, czyli lustrzanym odbiciu feminizmu, że to mężczyźni nie chcą się chwalić tym, że są dyskryminowani.
- Dochodzę do wniosku, że w naszym społeczeństwie kobiecość traktuje się jak swego rodzaju wadę, ułomność. A jednak, paradoksalnie, uważam, że feministki mają mniej powodów do niezadowolenia niż mężczyźni – twierdzi.