"Co mnie żywi, niszczy mnie" - anorektyczki z ruchu Pro-Ana

Pro-Ana to ideologia łącząca setki, tysiące dziewczyn w Internecie. Dążenie do chudej sylwetki jest drogą do ideału i receptą na szczęście. To styl życia, głodowanie dla perfekcji. Dla dziewczyn z ruchu Pro-Any anoreksja jest wyborem, traktowanym jako alternatywny sposób na odchudzanie.

„Być chuda jak w gazecie, być chuda jak ta lala"

Anita odchudza się od kilku miesięcy. Anę znalazła w Internecie, szybko się z nią zaprzyjaźniła.
- Ćwiczę codziennie. 500 brzuszków, 1000 podskoków na skakance, 50 pompek i jakieś 30 minut aerobiku. Staram się nie jeść więcej niż 500 kcal dziennie - opowiada dziewczyna. - Jak się już w to wejdzie, to ciężko jest wyjść. Nie wyobrażam sobie jeść więcej albo nie ćwiczyć.

Anita ma siedemnaście lat. Jeszcze pół roku temu nie myślała o odchudzaniu. Aż pewnego dnia stanęła przed lustrem i uświadomiła sobie, że jest za gruba (ważyła 62 kg przy wzroście 175 cm)
- Do tej pory myślałam, że z moją figurą wszystko jest OK, ale gdy po zimie przytyłam 5 kg, zaczęłam widzieć wszystkie swoje niedoskonałości. Za grube uda, wystający brzuch, okropne łydki - wspomina Anita. - Powiedziałam sobie wtedy, że to koniec i zaczynam się odchudzać, żeby w końcu wyglądać normalnie.

Wiktoria ma 21 lat. Jest chudą szatynką. Obecnie mieszka z chłopakiem w Anglii. Ma 170 cm wzrostu i waży 45 kilogramów.
- Już wiele razy osiągnęłam swój cel. Chociaż w sumie nigdy nie miałam jakiejś znaczącej nadwagi. Ale odchudzanie jest jak nałóg - mówi.

- Ile się odchudzam? Już jakieś siedem lat...

XI Przykazań Anorektyczki: 1. "Quod me nutrit, me destruit" - co mnie żywi, niszczy mnie. 2. Porażka nie wchodzi w rachubę. 3. Jedz mniej - waż mniej. 4. Jesteś tym, co zjadasz. 5. Kalorie nie są w stanie Cię uszczęśliwić. 6. Wszystko jedno gdzie się żyje - raz się chudnie, raz się tyje. 7. Jedzmy mniej, aby inni mieli więcej. 8. Jeśli zaczniesz jeść, nie będziesz mogła skończyć. 9. W ogóle nie myśl o jedzeniu i nie jedz - jedzenie sprawia, że stajesz się gruba. 10. Jedzenie jest moim wrogiem. 11. Nie wolno mi chcieć.

 

„Być chuda do omdlenia, być chuda do niczego"

- Ja się już nie głodzę. Po siedmiu latach odchudzania mam ED (zaburzenia odżywiania - przyp. red). Kiedyś się głodziłam i ćwiczyłam do upadłego. Dziś już tak nie mogę zrobić, muszę zjeść co najmniej 300 kcal dziennie.

Przeciętnie zdrowy, pracujący człowiek dziennie powinien zjeść co najmniej 2200 kcal, aby mieć wystarczającą ilość energii. Ile to 300 kcal? To np. dwie kromki razowego chleba, kubek mleka, plasterek żółtego sera i kawałeczek masła. Całodzienny jadłospis Wiktorii.

- Gdy zaczynałam się odchudzać, nie miałam pojęcia, że istnieje coś takiego jak Pro-Ana, nie wspominając już o zasadach. Teraz jest mi łatwiej, nikt mnie nie krytykuje, mam kontakt z osobami, które przeżywają to samo co ja, które tak samo jak ja chcą schudnąć.

„Nie mogę pić, nie mogę jeść, tylko taką mnie zechcesz"
Duża ilość dziewczyn z Pro-Any uważa, że 45 kg to waga idealna. Motywacją dla każdej z nich są zdjęcia i filmy z nienaturalnie wychudzonymi modelkami i aktorkami. Same nazywają to „thinspirations". Inspiracją mogą być także zdjęcia bardzo grubych dziewczyn, albo też piosenki nawiązujące do ideologii Any.
- Kiedy mam tak zwane „ciężkie dni", to oglądam zdjęcia szczupłych dziewczyn, żeby się zmotywować. Myślę sobie wtedy, jak to cudownie byłoby mieć tak chudą talię, szczupłe nogi i zupełnie płaski brzuszek, jak super byłoby wyjść na plażę nie wstydząc się własnego ciała - mówi Anita. - Od razu przechodzi mi ochota na jedzenie. Zamykam się w pokoju i ćwiczę ile mogę. Czasami wyobrażam też sobie, że np. kawałek czekolady, na który akurat mam ochotę, to obrzydliwa, szara i brudna tektura, której za nic w świecie nie wzięłabym do ust.

- Od dwóch lat nie przekraczam 50 kg, moja stała waga wynosi ok. 47 kilo - dodaje Wiktoria. - Obecnie ważę 45 kilo, ale jestem strasznie osłabiona i jest mi zimno. Muszę jeść te 300 kcal, nie mogę pozwolić sobie na leżenie cały dzień w łóżku.

Wiele dziewczyn stosuje „sprawdzone" sposoby na pozbycie się uczucia głodu, często zaczerpnięte z Internetu.
- Miałam kiedyś ogromną ochotę na jedzenie. Głodowałam już trzy dni, a chciałam wytrzymać przynajmniej pięć. W takich sytuacjach najlepiej zamknąć się w pokoju i z niego nie wychodzić. Jest też drugi sposób. Gryziesz np. kawałek chleba, żujesz przez chwilę i wypluwasz. Wtedy masz wrażenie, że jadłaś i głód się zmniejsza, przynajmniej na jakiś czas - opowiada Anita.